روزای خیلی طلایی…

یه روزی واسه یه کاری آمدم که دیگه نه اون روز و نه اون کار موضوعیت نداره!

آمده بودم از عشق بگم و صداقت و وصال! و آنچه دیدم خیانت بود و جدایی!

اینجا و برای همون کسی که ساختم میذارم و میرم! اما از خدا نمیخوام کاری که با من کرد کسی دیگه با خودش بکنه!

هر جا هستی و با هر که هستی خوش باش…

تمام…

…

روزای خیلی طلایی یادته

روز ترس از جدایی یادته

روز تمرین اشاره یادته

شب چیدن ستاره یادته

شعرای کتاب درسی یادته

یادته گفتی می ترسی یادته

عکسمون تو قاب عکسو یادت

بله بدون مکثو یادته

دستمون تو دست هم بود یادته

غصه هامون کم کم بود یادته

چشم نازت مال من بود یادته

دیدن من قدغن بود یادته

روزگار قهر و آشتی یادته

هیچ کس و جز من نداشتی یادته

رویاهای آسمونی یادته

قول دادی پیشم بمونی یادته

روزای بی غم و غصه یادته

ببینم اول قصه یادته

عصر ابراز علاقه یادته

خبر خوش کلاغه یادته

دست گرمت تو زمستون یادته

شونه ی من زیر بارون یادته

واسه خنده اجازه یادته

اونا که می گفتی رازه یادته

یادته فالای حافظ تو حیاط و

یادته قسم جون شاخه نبات

گل سرخا رو نچیدیم یادته

یه روزی همو ندیدیم یادته

شرطامون سر صداقت یادته

تو، مجازات خیانت یادته

پنهونی سر قرارا یادته

تاخیرات توی بهارا یادته

گوش ندادیم به نصحیت یادته

گشتنت دنبال فرصت یادته

دستاتو می خوام بگیرم یادته

راستی تو بی تو میمیرم یادته

دونه دادن به کبوتر یادته

خاطرات توی دفتر یادته

فال به نیت رسیدن یادته

طعم قهوه رو چشیدن یادته

واسه فال قهوه رو خودن یادته

روزی صد با بی تو مردن یادته

یادته دعای زیر طاقی ها یادته

کنار بوته های اقاقی ها

زیر اون درخت گیلاس یادته

با دو تا شاخه گل یاس یادته

یادت گفتن راز به قاصدک

یادته چقدر بهم گفتیم کمک

فکر بودن توی قایق یادته

تو به من گفتی شقایق یادته

پیش هم بودیم نذاشتن یادته

اونا ما رو دوست نداشتن یادته

نامه بدون امضا یادته

اسم مستعار رویا یادته

طرح اون انگشتر من یادته

پاسخ مختصر من یادته

فال حافظ شب یلدا یادته

اسمم و گذاشتی شیدا یادته

چیزی خواستیم از خدامون یادته

مستجاب نشد دعامون یادته

چشممون و زدن حسودا یادته

چشامون شد مثل رودا یادته

گفتی ما باید جداشیم یادته

گفتی باید بی وفا شیم یادته

یه دفعه ازم بریدی یادته

خط رو اسم من کشیدی یادته

گفتی عشق تو هوس یادته

گفتی خوب بود ولی بس یادته

حلقه من دست تو دیدم یادته

کلی سرزنش شنیدم یادته

چشم من به چشمت افتاد یادته

کاری که دست دلم داد یادته

حالا اومدم همونجا وایستادم که تقاظای تو رو جواب دادم

در آوردم از دستم انگشتر و

جا گذاشتمش همونجا دفتر و

اما قول دادم به قلبم و خدا

دیگه دل ندم به عشق آدما

حیف شعری که نوشتم یادته

شعر من بدم باشه زیادته

حیف شعری که نوشتم یادته

شعر من بده ولی زیادته

صدا کن مرا…

تو این چند روز خیلی فکر کردم، به اینکه چه اشتباهی کردم؟ چه خطایی ازم سر زده؟

اما هر چه بیشتر جستم کمتر یافتم!

به آنچه رسیدم همین بود: محبت من مرضی حاصل کرد که دوایش در هیچ عطاری یافت می نشود!؟

….

صدا کن مرا

صدای تو خوب است

صدای تو سبزینه آن گیاه عجیبی است که در انتهای صمیمیت حوض می روید

در ابعاد این عصر خاموش

من از طعم تصنیف در متن ادراک یک کوچه تنهاتر

بیا تا برایت بگویم چه اندازه تنهایی من بزرگ است

و تنهایی من شبیخون حجم تو را پیش بینی نمی کرد

و خاصیت عشق این است

کسی نیست

بیا زندگی را بدزدیم

آن وقت میان دو دیدار قسمت کنیم

بیا با هم از حالت سنگ چیزی بفهمیم

بیا زودتر چیزها را ببینیم

ببین عقربک های فواره در صفحه ساعت حوض زمان را به گردی بدل می کند

بیا آب شو مثل یک واژه در سطح خاموشی ام

بیا ذوب کن در کف دست من جرم نورانی عشق را

مرا گرد کن

و یک بار هم در بیابان کاشان هوا ابر شد و باران تندی گرفت

و سردم شد ان وقت در پشت یک سنگ

اجاق شقایق مرا گرم کرد

در این کوچه هایی که تاریک هستند

من از حاصلضرب تردید و کبریت می ترسم

من از سطح سیمانی قرن می ترسم

بیا تا نترسم من از شهرهایی که خاک سیاشان چراگاه جراثقیل است

مرا باز کن مثل یک در به روی قنوت گلابی در این عصر معراج فولاد

مرا خاک کن زیر یک شاخه دور از شب اصطکاک فلزات

اگر کاشف معدن سرب  امد صدا کن مرا

من در طلوع گل یاسی از پشت انگشتهای تو بیدار خواهم شد

و آن وقت حکایت کن از بمبهایی که من خواب بودم و افتاد

حکایت کن از گونه هایی که من خواب بودم و تر شد

بگو چند مرغابی از روی دریا پریدند

در آن گیرو داری که چرخ زره پوش از روی رویای کودک گذر داشت

قناری نخ زرد آواز خود را به پای چه احساس آسایشی بست

بگو در بنادر چه اجناس معصومی از راه وارد شد

چه علمی به موسیقی مثبت بوی باروت پی برد

چه ادراکی از طعم مجهول نان در مذاق رسالت تراوید

و آن وقت من مثل ایمانی از تابش استواگرد

تو را در سرآغاز یک باغ خواهم نشاند

دیگه قهرم با چشات

دیگه آشتی نمیشم

دوباره مثل قدیم

اون که داشتی نمیشم

بذار حرفی نزنم

آخه بغضم میگیره

تا میام ازتو  بگم دلم بازم میگیره

نمیدونی دلم چقدره اسیرت شده

جوون بوده از غصه پیرت شده

نمیدونی دلم چقدر میخواد بمونی

نگو که باید بری و دیرت شده

خواستی که عاشقت بشم

من شدم

گل شقایقت بشم

من شدم

گفتی آخه ارزشش و نداره

عاشق صادقت بشم

من شدم

…

یاد چشمات داره آتیش میزنه قلب منو

حتی عکسای تو هم مرحم دردم نمیشه

من دارم کم میارم دلم دیونه توه

رد پای گریه هام هنوز رو شونه توه

نمیتونم ببینم یکی دیگه عاشقته

نمیتونم ببینم اسم من از یادت میره

…

هیچ انسانی لایق عشق ورزیدن نیست!

بی شک نوشتن این مطلب برایم ساده نیست، اما چون خود را همیشه متعهد به اخلاق و وجدان می بینم پس باید بنویسم که ننوشتن ابتدا به ساکن خیانت است به خویشتنم که هرگز برایم پسندیده نیست.

چندی پیش مطلبی نوشتم برای مانی آذری و شکوه کردم از رفتارش آنچه نوشتم قضاوتم بود در همان روزها، برای آن نوشته نظری از طرف دوستی ارسال شد با این مضمون که «هرگز قضاوت نکن حتی در مورد خودت» این سخن سخت مرا به اندیشه واداشت! مدتی بود می خواستم در همین مورد مطلبی قلمی کنم. اما یا فرصتش فراهم نمی گردید یا اینکه روزگار بر وفق مراد بود…

این روزهای مطلبی تازه آموخته ام: اینکه عاشق باشم عاشق همه! و عاشق نباشم عاشق هیچ کس!

آنچه سخن از آن رفت محیرالعقول است! اما این مطلبی است که بدان رسیده ام در این روزهایی که عمری از من گذشته است. و البته افسوس از این بابت به سراغم آمده است که چرا اینچنین دیر…!

آموخته ام عاشق باشم،عاشق همه! چرا که همه در آنچه به کالبدمان دمیده شده است یکسانیم! پس همه از یک نقطه آغاز گشته ایم.همه از خدایم و روح خالق شایسته ستایش است و عشق ورزیدن…

و البته آموخته ام عاشق نباشم، عاشق هیچ کس! چرا که زندگی بر روی زمین روح پاکمان را آنچنان آلوده خود می سازد که در برخی مواقع هیچ نشانی از قدسی بودنش آشکار نمی گردد…

عاشقم عاشق آنچه درکالبد هر انسانی دمیده شده است…پس باید مهربان باشم با همه… محبت بورزم… دوستی کنم… حتی با آنانکه لایقش نیستند و این عشق را ازصورت زمینی اش دریغ کنم که هیچ آلایش زمینی را نمی توان شناخت…

از امروز عاشقم! عاشق هر آنچه آفریده خداست…

و این سخن را آویزه گوشم خواهم ساخت: که هیچ انسانی لایق عشق ورزیدن نیست…

و اینک چرااین مطلب را خطاب به مانی آذری قلمی کردم؟

در مطلبی که ابتدا سخن از آن رفت گلایه ها شکوه ها و البته ناخواسته توهین ها رفته بود به مانی آذری چون آن مطلب را برایش نوشتم و در این صفحه نیز منتشر ساختم پس باید یافته جدیدم را نیز منتشر و برایش ارسال می داشتم.

نمی خواهم هیچ کس را آزرده و رنجور از رفتارم ببینم.امیدم آن است چنان روزها را سپری کنم که بعد از مرگم نامی نیک به یادگار ماند. بی شک بسیار روزها بسیار راهها به کژی رفته ام، اما اینک قصدم مسیری نوین است تا روح پاک انسانها را آزرده خاطر نسازم.

تصمیم بر این است که قضاوت نکنم ، حتی در مورد خودم. آنچه آن روزنوشتم بی شک یکی از بزرگترین اشتباهاتم بود و اینک این مطلب را قلمی ساختم تا بگویم هرگز آن اشتباه تکرار نخواهد شد.

از مانی آذری می خواهم مرا ببخشد و بر این کار نا امید نیستم چون آنچه از او شناختم مرا به این امر امیدوار می سازد می خواهم مرا ببخشد و انچه بین ما گذشته است را فراموش کند  تا باز بتوانم ادامه حیات دهم بی عذاب وجدان!

و البته برای خودم: زین پس عاشق هیچ موجود زمینی نخواهم شد! چرا که هیچ انسانی لایق عشق ورزیدن نیست!

و البته از امروز عاشقم بر همه عالم که همه عالم از اوست…

دلم…

دلم گرفته

بد جور هم گرفته

…

نبسته ام به کس دل

نبسته کس به من دل

چو تخته پاره بر موج

رها رها رها من

زمن هر آنکه او گل چو دل به سینه نزدیک

به من هر آنکه نزدیک از او جدا جدا من

نه چشم دل بسویی

نه باده در سبویی

که تر کنم گلویی

به یاد آشنا من

ستاره ها نفهتم

در آسمان ابری

دلم گرفته ای دوست

هوای گریه با من

با هر که هستی خوش باش…

از دیروز همینطور اشک تو چشام حلقه زده
نمیدونم چرا دوست ندارم بیاد پایین!
از دیروز خیلی سعی کردم که نگهش دارم تو چشام که نیاد پایین!
اما نمیدونم چرا اصرار داره که بیاد پایین؟
یاد یه جمله ای افتادم که چند وقت پیش با یکی از دوستام که صحبت می کردم بهم یادآوری کرد: گفت: اولین بار که عاشق شدی بودی وقتی من بهت گفتم که تو عاشق نیستی! تو بیشتر از یک کیلومتر راه رو در حالیکه گریه می کردی پیاده همراهیم کردی!
و من تازه یادم افتاد که آره …
فرداش رفت و یه کارت پستال برام آورد که این جمله شریعتی روش نوشته شده بود:
عشق با اشک سخن می گویید!
حالا دوباره همون حس رو دارم
حالا دوباره وایستادم تو همون نقطه
همون جاییکه15 سال پیش وایستاده بودم.
من عاشقت شدم….
یادم میاد یه بار گفتی اولین بار که کنار دریاچه منو دیدی عاشقم شدی… اما من، طول کشید تا عاشقت بشم….
انگار راست گفتن عشقی که با یه نگاه شروع بشه هوسه…
هوس هم که زود گذره…
بهت حق میدم دلت رو بزنم…نه بر و روی درست حسابی دارم… نه میتونم مثل بعضی ها چاپلوسی بکنم… نه …. هیچ چی اصلا ولش کن…
اصلا باورم نمیشد بتونی اون همه کینه رو تو یه اس ام اس جا بدی…
حق داری دوسم نداشته باشی… اما حق نداری بهم کینه داشته باشی که هرچه بین ما بود همه از مهر بود و عشق و …
نفهمیدم چرا فکر می کنی هرکاری بکنم از لج تو هست…!؟
نوشتی که دیگه نمیخوای شماره منو رو موبایلت ببینی…!؟
در پاسخت نوشتم:
مرا صد بار اگر از خود برانی دوستت دارم
به زندان خیانت هم کشانی دوستت دارم
چه سود از مهر ورزیدن
چه حاصل از وفا کردن
مرا لایق بدانی یا ندانی دوستت دارم…
…
دیشب خیلی منتظر شدم که جواب اس ام اس منو بدی اما امیدم را نا امید کردی!؟
حالا، میگم:
عاشقان را خوشدلی تقدیر نیست
با چنین تقدیر بد تدبیر نیست
…
آخر آتش زد دل دیوانه را
سوخت بی پروا دل دیوانه را
عشق من از من گذشتی خوش گذر
بعد از این حتی تو اسمم را نبر
خاطراتم را تو بیرون کن ز سر
دیشب از کف رفت فردا را نگر
آخر این یکبار از من بشنو پند
بر منو بر روزگارم دل مبند
عاشقی را دیر فهمیدی چه سود
عشق دیرین گسسته تار و پود
گرچه آب رفته باز آید به رود
ماهی بیچاره اما مرده بود!
بعد از این هم آشیانت هر کس است
باش با او یاد تو مار را بس است…